بر باد رفته

وقتی تو رفتی

در آن غروب بیکسی سر در گریبان

تنها میان خاطرات تو نشستم

همچون بلورین جام امید وصالت

با رفتنت خوردم زمین ، در خود شکستم

دیوار آمالی که با یادت بنا شد

با دست خود از ریش و بن از هم گسستم

بعد تو درب شهر ویران دلم را

زنجیر و غل کردم به روی کس ببستم

رفتی ولی من سالها هنگام مغرب

در سوگ آن مرداد ماه تلخ هستم ؛

وقتی تو رفتی

پشت سرت شور و شعف یکبارگی رفت

سر زندگی رفت

آسودگی رفت

خواب خوش و روی خوش از من جملگی رفت

شاید که بعد رفتنت آرام جانم

در یک سخن دیگر تمام « زندگی » رفت .

ح.س

1392/9/16